حقیقت آن چیزی نیست که نوشته میشود…ان چیزیست که سعی میشود پنهان بماند

من بیچاره اصلا نه سر پیازم نه ته پیاز،دلمم نمیخواد داخل بازی بزرگان بشم،ولی امسال رای رو میندازم،و با اینکه اصلا از موسوی خوشم نمیاد ولی ترجیحا به موسوی رای میدم تا ما تحت یه عده بچه داهاتی که شعورشونو تو شلوارشون گذاشتنو بسوزونم.

دیشب یه بنده خدایی زده بود یه نفر با ماشین پرت کرده بود،طرف به بیمارستان نرسیده،قالب تهی میکنه،حالا این پسره اومد اینو واسه ما گفت،اعصابمون حسابی بهم ریخت،تو مسیر برگشتن به خونه حسابی دمق تو خودم بودم که گیر کردم تو تجمع طرفدارای دکتر.همشون پرچم به دست دو طرف میدونو جوری تنگ کرده بودن که ماشینا دونه به دونه رد میشدن،آقا هر ماشینی که عکس موسوی چسبونده بودو با لگد غر میکردن؛حالا منم خیالم راحت از این که جز هیچ دسته ای نیستم اومدم رد بشم که دیدم یه مشت تارزان سرشونو کردن تو ماشین شروع کردن به فحاشی؛جالب اینجاس اکثرا هم زن بودن،یکی میگفت بچه سوسول اون یکی میگفت برژوا اون یکی دیگه هم گفت… یعنی رسما شخصیتمونو لگد مال کردن رفت،حالا این مریمم صد بار به من اخطار داده بود خودتو در گیر این بازیا بکنی نه من نه تو،ولی خدایی دیگه برای رعایت حقم که شده،سرمو از پنجره درآوردم که اون خانومای محترمو بعد انتخابات دعوت کنم به عش*ق *بازی، اما همان ندای آسمانی معروف بانگ بر آورد که ای میلاد به کضم خود غیض شو و دشنام بر دهان مران،باشد که با یک تعرفه رای در بیست و دومه خرداد جواب دندان شکنی به این اراذل و اوباش بدهی.

* تقدیم به تو،برای گریه ها ،برای حالا روزی که گاه دچارش میشوم،برای دروغهایی که نمیتوان فراموش کرد،برای بد بودنها و به پاس همه ی دل تنگیها